تبریزلی حاج رضا صراف

صرافین تورکجه نوحه لری و مرثیه شعرلری

فاطمه صغرا س
ساعت ٩:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢٢   کلمات کلیدی: متن نوحه

جناب فاطمه صغرا (س) دیلیجه حضرت علی اکبر (ع) نوحه‌سی

قوْشار: تبریزلی سیّد رضا صرّاف

 

آغــلارام سنده‌ن سوْرا، قارداش علی زار آغلارام

آغــلارام تـا هـر قـده‌ر جـانیمـده جـان وار آغلارام

 

سن گئده‌ن گۆنده‌ن وطن سن‌سیز منه زیندان اوْلۇب

سربه‌سر معموره‌ی-ی-عئیشیم، علی ویران اوْلۇب

دامه‌نیم تر، روزیگاریم تیره، اشکیم قان اوْلۇب

اوْلمۇشام سرتا به پا من دیده خونبار آغلارام


 

آغلارام چون آغلاماق راز-وْ-نیازیم‌دیر منیم

یالقێز ائوده گوشه‌ی-ی-غم، بزم-ی-رازیم‌دیر منیم

تار-ی-زولفین، حاصیل-ی-عؤمر-ی-درازیم‌دیر منیم

نئیلئیوم چنگیمده اوْندان یوْخدۇ بیر تار آغلارام

 

سن همیشه بالیش-ی-ناز اۆسته قوْی باشێن علی

شمع تک دؤرونده یانسێن قوم-وْ-قارداشێن علی

اوْلمۇشام بۇ کۆنج-ی-غمده منده نقّاشێن علی

چکه‌ره‌م دیواره نقشین رو به دیوار آغلارام

 

نه طبیبیم وار اوْلا غم بسترینده دادرس

نه انیسیم وار اوْلا آخر نفسده هم نفس

آغلامێم نئیلوم اوْلۇب دونیا منه کۆنج-ی-قفس

گئتدی گۆل، خوار اوْلدۇ بۆلبۆل، سوْلدۇ گۆلزار آغلارام

 

ظاهیر-ی-صورتده گرچه، شور سۇ دیر گؤز یاشێ

عاشئق-ی-بی‌رنگ-وْ-بویه، رنگ-وْ-بو دیر گؤز یاشێ

بیلمیشه‌م چون اهل-ی-عئشقه، آبرو دیر گؤز یاشێ

اوْلمۇشام درد-وْ-غم-ی-عئشقه گیریفتار آغلارام

 

من مریض-ی-درد-ی-عئشقم، یوْخدۇ درمانیم منیم

چوْخ خوْشام بۇ دردیله‌ن، راحتدی چون جانیم منیم

قوْرخارام دۇتسۇن اَجل، آخر گیریبانیم منیم

دۆشمه‌سین بیرده الیمه، دامن-ی-یار آغلارام

 

خسته-وْ-رنجور-وْ-تبدارم، علیله‌م ناخوْشام

من سنین بیمارووام، دونیاده بیر دونیا خوْشام

آتش-ی-عئشقیله چون یانماقدا سر تا پا خوْشام

بیلیره‌م سۇ تؤکسه‌ن آرتار شعله‌ی-ی-نار آغلارام

 

رئشته‌ی-ی-صبریم چێخۇب، چون ایختیاریم‌دن منیم

اهل-ی-یثرب زاره گلمیش، آه-وْ-زاریم‌دن منیم

قوم قارداشێم، بۇتۇن گئتمیش کناریم‌دن منیم

یوْخ کناریمده به‌غیر از اشک-ی-گۆلنار آغلارام

 

اوْلمۇشام غملر اسیری بیر دگیل آخر غمیم

درد-ی-هئجرین مونئسی‌یم، اوْلمۇش خیالین همده‌میم

بیر نفر باد-ی-صباده‌ن اؤزگه یوْخدۇر محره‌میم

شرح-ی-حالیمده‌ن سنی ائتسین خبردار آغلارام

 

شیوه‌دیر چون دردمند-ی-بی‌قراره آغلاماق

آغلارام ائیله‌ر یینه هر درده چاره آغلاماق

یئتیره‌ر قارداش علی چون یاری یاره آغلاماق

قسمتیم بلکه اوْلا دیدار-ی-دلدار آغلاماق

 

گؤزده بۇ گؤز یاشێ ای صرّاف اگر چه خار دیر

آب-ی-شور-ی-کم بها دیر، جئنس-ی-بی‌مقدار دیر

باطنا" هر قطره‌سی بیر لؤلؤ-ی-شهوار دیر

بۇ متاعه چون پیمبردیر خریدار آغلارام